01/11/2026
Kiedyś nie gotowałam. Uciekałam z kuchni. 😂 Kiedy mama albo tata chcieli mnie czegoś nauczyć, zupełnie mnie to nie interesowało. Do 24. roku życia gotowanie było dla mnie czymś, czego po prostu nie czułam. Nie zastanawiałam się nawet nad tym, co jem.
Aż pewnego dnia coś się zmieniło…
Wtedy jeszcze nie wiedziałam co. Dopiero po latach zrozumiałam, że miłość do gotowania odziedziczyłam właśnie po nim. Po moim Tacie. ❤️
Dla mnie był kulinarnym guru. Uwielbiał gotować, uwielbiał jeść, a ja uwielbiałam jeść razem z nim. 🥹😂 Miał niesamowite wyczucie smaku. Potrafił tak doprawić danie, że palce lizać! Gdybym mogła cofnąć się w czasie, przyznałabym mu wtedy nie jedną, a kilka gwiazdek Michelin. ⭐️
Kiedy sama zaczęłam gotować, wysyłałam mu zdjęcia swoich dań. Nie było mnie jeszcze w social mediach, nie gotowałam dla Was. Gotowałam dla siebie, a moje pierwsze kulinarne sukcesy chciałam pokazywać właśnie jemu.
A on? Zachwycał się. Cieszył się razem ze mną. Był moim największym fanem. ❤️
Bo Tata był nie tylko moim Tatą. Był też moim ziomkiem. Najlepszym. 😂❤️ Jasne, że darliśmy koty. Dwa mocne charaktery, dwa uparte łby. Ale pod tym wszystkim była ogromna miłość. Taka, której nie trzeba było nikomu udowadniać.
A potem przyszedł dzień, który zmienił wszystko.
Dzień, w którym odszedł.
Zostawił we mnie ślad, którego nie da się zatrzeć. Ból, który nie znika. Do dziś trudno mi o nim mówić, bo wystarczy jedno wspomnienie, jedna myśl i łzy same napływają do oczu. Są straty, z którymi uczymy się żyć, ale nigdy tak naprawdę się z nimi nie oswajamy.
I właśnie w gotowaniu znalazłam ukojenie. ❤️
Dziś, kiedy gotuję dla Was, bardzo często myślę o nim. O tym, jak patrzyłby na moje dania. Co by powiedział. Czy by się zachwycił, czy może rzuciłby jakąś swoją uwagę. 😂🥹
Czasami wyobrażam sobie, że patrzy na mnie z góry i jest cholernie dumny z tego, co robię.
I chcę w to wierzyć. Z całego serca.
Może właśnie dlatego gotowanie znaczy dla mnie znacznie więcej niż samo przygotowywanie jedzenia. To moja pasja, moja przestrzeń, mój sposób na wyrażanie siebie. Ale to także kawałek mojej historii. Mojej miłości. Mojej więzi z człowiekiem, którego już nie mogę przytulić, ale którego wciąż czuję tak blisko.
Tato, jesteś ze mną każdego dnia.
W moich myślach. W moich wspomnieniach. W każdym daniu, które przygotowuję. W tej pasji, którą kiedyś oboje moglibyśmy uznać za coś zupełnie nieprawdopodobnego.
Gdybym tylko mogła jeszcze raz wysłać Ci zdjęcie tego, co ugotowałam…
I przeczytać Twoją odpowiedź.
Niesamowicie mi Ciebie brakuje, Tato. ❤️🥹
Dziękuję Ci za tę miłość do gotowania, którą zostawiłeś we mnie, nawet jeśli sama zrozumiałam to dopiero po latach.
Dziś gotuję dla Was, ale kawałek mojego serca zawsze gotuje dla Ciebie. ❤️
