25/10/2026
HERFST - vlak na de zomer ben ik gestopt met schrijven voor het wijkmagazine Zo is Zuilen. Zo heb ik zes jaar lang hele leuke mensen in mijn wijk ontmoet. Mensen die ik anders nooit zou spreken. Elke bewoner had wel een interessant verhaal. Hoewel ik in het blad een eetrubriek had, gingen de gesprekken niet altijd alleen maar over eten. Bovendien kwam ik vaak op plekken in de wijk waar ik anders nooit zou komen.
Door drukte, cateringen, kookworkshops en mijn focus op grotere culturele projecten heb ik mijn vrijwilligerswerk moeten beëindigen. Ik merk dat ik daardoor minder door mijn eigen wijk liep.
Vandaag maakten we spontaan een grote wandeling naar de binnenstad. Op de weg terug liepen we langs een voortuin waar tot mijn verbazing een granaatappelboom stond mét vruchten. Even dacht ik dat het nep vruchten waren. (Ja, nog steeds te ijdel om een brille dragen 🤭). Terwijl we daar stonden te kijken, gebaarde de bewoonster dat we mochten plukken. Ze kwam naar buiten en plukte twee granaatappels voor ons om te proeven.
Ze vertelde dat ze door deze boom veel spontane gesprekken had met voorbijgangers. Ze leerde dat de Marokkaans gezegde ‘een granaatappel pellen’ betekende dat iemand een lastige klus te klaren had.
Ik vertelde dat de granaatappel met Chinees nieuwjaar wordt gegeten en symbool staat voor vruchtbaarheid en een rijk nageslacht. Dit soort spontane ontmoetingen gesprekjes maken de wijk leuk.
Misschien toch maar wat minder naar mijn scherm staren en even een uurtje door de wijk struinen.
