28/09/2026
Walang nagsasabi saāyo noong bata ka pa na darating ang araw na ang isang ordinaryong Linggo sa bahay ni Lola ay magiging huling pagkakataon na magkakasama kayong lahat.
Takbo nang takbo ang mga magpipinsan sa loob at labas ng bahay.
May sumisigaw,
āHUWAG NāYONG IBANGGA ANG PINTO!ā
Ang mga matatanda naman ay magkakatabi sa hapag-kainan, nagkukuwentuhan tungkol sa mga bagay na wala ka namang pakialam noon.
Ang daming pagkain sa mesa.
May natutulog sa silyang pahingahan.
Naririnig mo ang TV mula sa kabilang kwarto.
Minsan bored ka at gustong-gusto mo nang umuwi.
At hindi mo alam na ang sandaling iyon pala ay magiging isang alaala na gugustuhin mong balikan habang buhay.
Lumalaki tayong lahat.
Lumilipat ng malayo ang mga magpipinsan.
Nagsisipag-asawa.
Nagiging abala ang bawat pamilya.
Tumatanda si Lola at Lolo.
Nabebenta ang bahay.
May mga taong unti-unting hindi na nakakausap.
At may mga taong wala na sa atin.
At bigla mong gugustuhin na sana kahit sampung minuto lang, makabalik ka sa hapag-kainan na iyon at marinig muli ang mga boses ng bawat isa na nagmumula sa ibaāt ibang bahagi ng bahay.
Habang tumatanda ako, mas lalo kong nauunawaanā¦
Hindi lang pala kami āpumupunta sa bahay ni Lola.ā
Pumupunta kami sa isang lugar kung saan, kahit saglit, buo pa ang pamilya.
Kung saan magkakasama pa ang lahat.
At kahit kailan, hindi namin naisip na pansamantala lang pala ang lahat.
Kung lumaki ka sa isang bahay na ganito, mas mayaman ka pala sa alaala kaysa sa inaakala mo. š¤