09/10/2026
Są miejsca, do których wraca się myślami. Zwłaszcza wtedy, gdy lato powoli ustępuje miejsca jesieni, poranki stają się chłodniejsze, a wieczory coraz dłuższe. To właśnie wtedy najbardziej docenia się dom, w którym można zwolnić i po prostu być.
Przeszklenia, przez które góry zmieniają się wraz z porą roku. Jesienne mgły unoszące się nad szczytami, złote liście za oknem, a później pierwszy śnieg, obserwowany z kubkiem czegoś ciepłego w dłoniach.
Projektując ten dom, zależało nam na stworzeniu przestrzeni, która pozwala być blisko natury i czerpać z niej na co dzień. Na wnętrzu otwartym na krajobraz, długich śniadaniach bez pośpiechu i chwilach, w których wystarczy spojrzeć za okno, by na moment zwolnić. To architektura, która nie konkuruje z otoczeniem, lecz świadomie go dopełnia.
Którego elementu tego domu nie oddalibyście za nic?
///
Some places stay with you, long after you’ve left.
Especially as summer slowly gives way to autumn, the mornings get colder and the evenings grow longer. It’s when you truly appreciate a home that lets you slow down and simply be.
Floor-to-ceiling windows frame the mountains as they change with the seasons. Morning mist drifting over the peaks, golden leaves just outside, and eventually the first snowfall, all enjoyed with a warm coffee in hand.
When we designed this home, we wanted to create a space that brings you closer to nature and makes it part of everyday life. An interior that opens up to the surrounding landscape, slow breakfasts, and moments when all you need to do is look out the window and take a breath. Architecture that doesn’t compete with its surroundings, but becomes a natural part of them.
What’s one feature of this home you wouldn’t want to live without?
